Kunstenaars

Carolina Agelink Jet Altenburg Arno Arts Alphons ter Avest Joost Bakker Sophie Bekkering Aafke Bennema Wouter Bijl BiOP Laurens de Blocq van Scheltinga Ward Blokland Saskia Blokzijl Ben Bodt Eefje Bouwkamp Francoise Braun Erik Buijs Krista Burger Henri Burgers Lobke Burgers Laura Casas Valle Ronald de Ceuster Peter Colstee Liesbeth Crooijmans Saskia Daemen Jan Dekker Roos van Dijk Marcel Doorduin Liesbeth Doornbosch Pieter Drift Brieke Drost Anneke van der Eerden Sibylle Eimermacher Aline Eras Adriaan van Esveld Willeke Evenhuis Sylvia Evers Mirka Farabegoli Monique Fisscher Anne von Freyburg Ad Gerritsen Jeroen Glas Gert Gortemaker Christiane Gossel Kees Goudzwaard Mieke Gresnigt Marjolein de Groen Gerhard Stephanus de Groot Rob Groot Zevert Klaas Gubbels Terry van Gurp / vGtO Anne ten Ham May Heek Hanny Heetman Rosemin Hendriks Mariës Hendriks Lieven Hendriks Wout Herfkens Barend van Hoek Juul Hogeling Janske Hombergen Francis Hoogland Anke van Hout Huijbers en Agelink Jeroen Huisman Reinier de Huu Anneke Ingwersen Rogier Janssen Anya Janssen Marion Jebbink Esther de Jong Ed Joosting Buunk Peter Jordaan Hans Jungerius Jissel Kerkstra Tamara Kho Wenda Kieskamp Theo Konijnenburg Trudy Koning Francis Konings Kinke Kooi Caroline Kortenhorst Wim Korvinus Jaap Kroneman Marcel Kronenburg Peter Krynen Mirjam Kuitenbrouwer Lydia Lambrechts Carel Lanters Bram Leeuwenstein Heidi Linck Renneke van der Linden Thijs Linssen Oscar Lourens Marina Maas Anand Mahabier Lobke Meekes Niek Michel Marijke Mink Geovanini Morais Barros Marianna Morello Anouk Mulders Rinke Nijburg Miyuki Okuyama Bert van Ommen Joost van Ophem Peter Otto Elka Oudenampsen René Oudenhoven / vGtO Marijke Pielage E. Pietersen Barbara Polderman Justin Prang Marcel Reijerman Lars Reinboud Wouter Rens Hjalmar Riemersma Wouter van Riessen René Roeten Maria Roosen Anita Salemink Wim Salki Cornelie Samsom Anneke Savert Loes van Schaaijk Matthias Schaareman Bianca Schepers Roland Schimmel Lique Schoot Suze May Sho Anna Sinnema Marcel Smink Melanie Spenkelink Vanessa Speur José Sprenkels José Sprenkels Joep Sterman Judith Stolker Hanni Stolker Patty Struik Rob Sweere Jerome Symons Roeki Symons Louise te Poele Leon Tebbe Gerda ten Thije Simon van Til Suzanne Valkenburg Els van 't Klooster Cora van Antwerpen Albert van der Weide Mark van Doorn Daniël van der Veer Monique Vegter Wouter Venema Casper Verborg Bart Verburg Gijs Verschoor Lisa Vieten Erik Vinkenoog Roos van der Vliet Rob Voerman Carlijn Voorneveld Lys Vosselman Bert Vredegoor Hans Vredegoor Petra de Vries Hans Walraven Rebacca Wasserman Maarten Wetsema Hans Wijninga Kees Willemsen Suraya de Wit Paulien Wittenrood Sabine Zwikker

Wouter Venema

Wouter Venema

I
Wouter Venema studeerde in 2007 af aan de afdeling Vrije Kunst van ArtEZ in Arnhem. Kort daarvoor zag ik zijn werk voor het eerst in de Gele Rijder. ‘De Al-tijd’, een interactieve DVD waarin je op bepaalde punten in een landschap kon klikken om te zien wat er gebeurde. Ergens had een verbolgen dikke man moeite op een bed te komen. Op een andere plek waadde iemand traag door het water, terwijl hij zocht naar iets. Al met al werd duidelijk dat alles altijd maar doorgaat, en dat je daar niets aan kunt doen. Het werk bleef me bij vanwege een fijngevoeligheid en vooruit, zwaarmoedigheid die me aansprak. Ik ben zijn werk altijd blijven volgen en heb het als tentoonstellingsmaker waar mogelijk getoond en bij anderen aanbevolen. Vorig jaar is Venema opeens gaan tekenen. Ook in dit proces, dat hij moeiteloos combineert met zijn films, spreekt een groot verlangen tijd en plaats te vangen, te duiden, te ontmaskeren.

 

II
Er waait een grimmige wind door Rotterdam. De stoïcijnse gangsta-types in de tram blijken richting huis te gaan: de buurt waar Wouter Venema sinds een half jaar woont. Later vertelt de kunstenaar mij over de schreeuwende vrouw op straat en de juwelier die wild met een honkbalknuppel zwaaiend zijn zaak uit stormde teneinde twee overvallers weg te jagen. Scènes uit een stad, uit levens zijn het, achtergrondgeluid waarin Wouter Venema zijn werk maakt.

 

III
In het atelier is het koud. We kijken naar het nieuwste werk, de film ‘Lighthouse’, die ook op het Filmfestival Rotterdam geprogrammeerd was. Een jonge man dwaalt door een groot huis, rusteloos, grauw van huid. Op een stoel voor het raam zit een bewegingsloze oude man, die niets zegt. De jongen zet de tv aan, het bad, en doet een poging op te ruimen. Dag en nacht wisselen elkaar snel af. Op de aftiteling zie ik dat het vader en zoon zijn. Was dat belangrijk? De oude man had in dit verhaal ook een oude versie van de jongen kunnen zijn, in een prachtige gelijktijdigheid van heden en toekomst. ‘Voor mij is het belangrijk dat ze vader en zoon zijn. Althans in de film. Ik heb de vader opgevat als de maan en de jongen als een daaromheen rondcirkelende planeet. Magnetisch aan elkaar verbonden. In de eindscène richt de jongen een lamp op het gezicht van de man. Door het felle licht dat het gezicht aan één kant verlicht zie je de huidplooien als een maanlandschap in beeld.’  Wat wil je zeggen met deze film, waar gaat het over? ‘Ik wilde een plek maken waar tijd zijn eigen ritme heeft gevonden. Waar de dingen al zolang zo gebeuren dat de nacht en de dag er geen invloed meer op hebben. Op de televisie zie je een stukje uit een programma over de langste zonsverduistering die in China was. Als tegenbeweging heb ik in de film de dag en de nacht snel afgewisseld.’ Venema denkt even na. ‘Een tijd lang was ontheemding een belangrijk thema in mijn werk. Het gevoel van geen ankerpunt hebben in het heden. Als je daar repeterend over nadenkt kom je op een plek in je hoofd waar je niet wil zijn.’

 

IV
De serie tekeningen die Lacune heet, behandelen situaties die allemaal tegelijkertijd plaatsvinden. Een meteoriet die inslaat, een man in een spiegelpaleis. Ze zijn zeer zwart. Venema maakte er grote zeefdrukken van want ‘alleen in grafiek krijg je nog het echte zwart.’ Ze staan ook in zijn recent verschenen boek Nomade. Hoe kwam hij tot deze serie? Venema lacht. ‘Ik heb vier dagen in een stilteklooster doorgebracht. Daar mocht je dus niets zeggen, alleen bij noodgevallen. Ik wilde graag een werk over stilte maken, maar dat bleek lastig. Je gaat zitten malen. In dat kleine kamertje ben ik begonnen aan deze serie.’ Ik zeg hem dat ik bij het bekijken van het werk direct het gevoel krijg dat me de adem ontnomen wordt, zo’n intense zwartgalligheid. Venema is eerst verbaasd, maar zegt dan zacht: ‘Misschien streef ik dat wel na.’

 

V
Buiten is het grijs en regent het hard. De wolken zakken dreigend het landschap in.

 

Inge Pollet


Loading...

Beeldende Kunst Arnhem Partners